Hoe ben je eigenlijk in Italië beland?

Deze vraag krijg ik vrijwel standaard als ik Nederlanders mee op stap neem in Florence. Ik antwoord dan vaak met: ‘met het vliegtuig.’ Na deze flauwe grap vertel ik meestal het volgende.

Toen ik in de tweede klas zat, zijn we voor het eerst op vakantie gegaan naar Italië. Met zijn vijven in de grote auto van mijn stiefvader en maar karren – twee dagen lang. Tijdens deze lange, maar tegelijkertijd leuke en spannende rit verdiepte ik me voor het eerst in de Italiaanse taal. Ik bladerde uiteraard als eerste naar ‘een afspraakje maken’ in de Wat & Hoe Italiaans die voor dit nieuwe Italiaanse avontuur was aangeschaft.

Wat en Hoe Italiaans

Zinnen als: ‘je hebt prachtige ogen’, ‘blijf van me af’ en ‘alleen met condoom’, zijn natuurlijk als eerste blijven hangen. Daarna ‘heb je een aansteker?’ en ‘de rekening alstublieft!’. De laatste twee probeerde ik direct uit en leverde zowaar respons op – ik sprak Italiaans! De niet geheel onaantrekkelijke badmeesters op de camping waren prettige gesprekspartners en zo merkte ik dat ik het uitzonderlijk goed toeven vond in het Italiaanse.

Natuurlijk was er, naast de campingpret, ook een cultureel programma dat mijn moeder en stiefvader ons uiteraard niet wilden onthouden. Terwijl mijn broertje de kans greep plastic kogeltjes voor zijn geweer te scoren bij de Senegalese straatverkopers, kwam mijn zus om de haverklap mede scholieren van het Arnhemse gymnasium tegen – Toscane is nou eenmaal een plek voor intellectuelen. Ik deed me ondertussen tegoed aan de ogen die mij aandachtig volgden en voelde me voor het eerst aantrekkelijk. Wat een feest; die saaie stadjes bezoeken was nog niets eens zo vervelend!

Camping Badiaccia Bron: www.anwbcamping.nl

Camping Badiaccia – bron: http://www.anwbcamping.nl

Na het eerste jaar op Camping Badiaccia bij het Lago Trasimeno wilden we niets liever dan het jaar er op weer daar naar toe. Dit keer gingen we met m’n vader naar de camping der campings. Na een tergend lange reis door België en Frankrijk (dat was namelijk leuk volgens mijn vader. Nou, niet als je vol Italiaanse verwachting en een kloppend hart op de achterbank zit) – straalden de Italiaanse zonnestralen en donkerbruine ogen me eindelijk weer tegemoet. We zijn er weer!

We aten welgeteld twaalf van de veertien avonden buiten de deur – mijn vader houdt gewoon niet zo van koken en dat vond ik allang prima. Aangezien ik de Italiaanse keuken toen nog niet zo goed kende, heb ik dus ook twaalf pizza’s gegeten die vakantie. Ach ja, who cares, het was vakantie en ik was dertien. De pret kon niet op en het jaar er op zijn we nogmaals met m’n moeder en stiefvader naar Badiaccia afgereisd, dit keer was mijn vriendin ook Heleen mee. Na al mijn verhalen wilde ze ook wel eens weten wat er zo paradijselijk was aan dat stukje aarde.

Een jaar later ben ik samen met haar op een interrail-vakantie geweest en hebben we Italië, na een rondje Griekse Peloponnesos, helemaal van Sicilië tot de Brennerpas aangedaan. Gouden tijden! Maar waarom eigenlijk? Omdat het gewoon heerlijk is in Italië; lekker eten, lekker weer, lekker veel aandacht – ideaal voor twee jonge blonde dames.

Het klinkt misschien simpel, maar het heeft voor mij wel degelijk veel uitgemaakt. Ik voelde me in Italië voor het eerst echt gezien. De theatrale manier van doen en het warme contact dat er spontaan ontstaat, waren voor mij van levensvreugdebelang. Ik heb mede daardoor leren leven en me ontpopt tot een vrouwelijke vrouw die warmte durft te tonen, zich vrijelijk durf te uiten en vooral zichzelf durft te zijn. Dat was voordat ik naar Italië verhuisde wel anders.

Bron: Hotel Salvadonica in San Casciano Val di Pesa

Bron: Hotel Salvadonica in San Casciano Val di Pesa

Ik ben na de genoemde vakanties vrijwel ieder jaar weer terug geweest naar Italië om dat geluksgevoel weer even te ervaren. Ik heb er mijn afstudeerproject gedaan als taalassistente en heb drie maanden Engels gegeven op een Italiaanse middelbare school in Piombino. Ik ben toen een dagje naar Florence geweest en voelde in deze stad wat voor mij de essentie van Italië is: schoonheid, sfeer en warmte. Wat taalcursussen, een verbroken relatie en een schone lei gaven mij een aantal jaar later de kans om mijn hart te volgen en naar Florence te vertrekken.

Ik zou een jaar op reis gaan en na een half jaar Italië, een half jaar naar Australië gaan. Ik ben daar echter nog steeds niet geweest, terwijl Heleen juist daar is gaan wonen! Ik ben vol liefde blijven hangen in Florence. En nu, ruim vijf jaar later, ben ik nog steeds blij dat ik de stap heb gezet, ondanks de uitdagingen die het leven in Italië met zich meebrengt. Florence is nu echt mijn thuis en zo heb ik van mijn droom mijn dagelijkse realiteit gemaakt. En reken maar dat je daar gelukkig van wordt!

Sophie in Italië

Denk jij er ook over na om naar Italië te vertrekken? Misschien kan ik je op weg helpen als ervaringsdeskundige en als life coach. Je hoeft het namelijk niet allemaal alleen te doen! Lees hier meer informatie.

4 gedachtes over “Hoe ben je eigenlijk in Italië beland?

  1. Leuk om te lezen! Heerlijk dat je omringd bent met mensen die, zoals je schrijft, theatraal zijn en warme spontane contacten kunnen aangaan. Ik ben ook zo..voel me daarom ook zo thuis in Italië. Wie weet gaan we ook nog eens…

    • Hoi Jolanda, dank voor je reactie en leuk dat je je er ook zo thuis voelt! Ik begeleid als coach mensen die de sprong willen wagen en naar Italië willen verhuizen. Wie weet kan het interessant zijn voor je. Lees er hier meer over.

      Geniet!

      Sophie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s