Een Italiaan in Nederland

Ik schreef eerder al over de enerverende ervaringen van mijn Italiaanse vriend in Nederland. Van haring happen tot vet hard fietsen en van koukleumen tot tweerichtingsgesprekken. Gemist? Lees het hier dan nog even terug. Ik beloofde de volgende keer meer interessante Italiaanse observaties. Die volgende keer heeft helaas even op zich laten wachten, maar hier is die dan eindelijk.

Italiaan-in-Nederland (2)

En we beginnen bij het ontbijt. Toen mijn vriend een aantal jaar geleden voor de eerste keer op audiëntie kwam in Nederland, had ik het briljante idee opgevat om hem een Nederlands ontbijt voor te schotelen. Dit idee was in de eerste instantie minder briljant dan ik dacht. Hij keek me vol ongeloof aan toen hij de tafel vol kaas, vleeswaren, jam, hagelslag, pindakaas, roggebrood, beschuit, gekookte eieren en thee zag staan. Toen ik de croissantjes met ham en kaas uit de oven haalde ging hij zowat over zijn nek. ‘Brioche col formaggio e prosciutto? Che schifo!’

Italiaan in Nederland

Een Italiaans ontbijt | Foto: Flickr.com Giovanni Tancredi

Aangezien Italianen gewend zijn aan een brioche, een zoete variant van onze croissant, gevuld met nutella, vanillecrème of jam op de vroege ochtend, kon ik zijn consternatie enigszins voorstellen. Zout en zoet trekken Italianen sowieso niet zo goed, dus dat maakte het drama helemaal compleet. ‘Proef nou maar’, zei ik lichtelijk geïrriteerd. Met moeite nam hij de eerste hap en begon langzaam te kauwen. Zijn zure gezicht klaarde langzaam op en hij keek mij uiteindelijk met pretogen aan. ‘Cazzo, è buonissimo! Vrij vertaald: ‘fuck, dit is echt super lekker!’ ‘Zie je nou wel…’

Overdag gingen we naar het openluchtmuseum, maar het waaide en regende als een gek dus we zijn na de verplichte molens, Molukken barakken en tuinkabouterverzameling weer huiswaarts gekeerd. Ik moest nog even wat kopen in de supermarkt en ineens vroeg hij me: ‘zullen we nog een pak van die dingen kopen?’ ‘Maar we gaan zo gourmetten!’ ‘Maakt me niet uit, ze zijn veel te lekker!’ En zo zaten we om 16:00 uur opnieuw aan de croissants met ham en kaas.

Italiaan-in-Nederland (3)

Dat je met gourmetten ook redelijk veel eet, maar dan wel iets vroeger dan dat ze in Italië gewend zijn, daar kwam hij ook snel genoeg achter. Desalniettemin at en dronk hij vrolijk door. Nu is het gebruikelijk bij ons thuis om altijd eerst de ander z’n glas vol te schenken voordat je jezelf bedient. Mijn vriend is dit niet gewend aangezien ze in Toscane de tafelwijn vrolijk zelf bijschenken, zo vaak en zoveel als ze willen. Nee zeggen op het aanbod van mijn stiefvader vond hij dan ook onbeleefd en zo bleef de arme man maar schenken. Mijn vriend dronk op z’n Toscaans gretig door en had als snel de titel zuiplap te pakken. Dat dit om een cultuurverschil ging werd pas veel later duidelijk. De status drankorgel raakt hij echter niet meer kwijt.

Bij het afscheid nemen ontstaat er ook altijd een mooi patroon. We moesten de laatste keer dat we in Nederland waren de trein halen nadat we bij mijn zus Oud & Nieuw hadden gevierd. Dit betekent dat je op een gegeven moment gewoon haast moet maken en niet te lang afscheid moet gaan staan nemen. Daar is een Italiaan niet zo goed in. Hij begint namelijk makkelijk tijdens het weggaan een compleet nieuw gesprek. ‘Maar hoe gaat het trouwens met je moeder?’ ‘Is je contract eigenlijk nog verlengd?’ ‘Hoe is dat verhaal van je buurman uiteindelijk afgelopen?’

Dit is in Italië heel gebruikelijk en zo sta je soms gemakkelijk een half uur afscheid te nemen. Heel vermoeiend. Dat ik even snel doei, doei, doei en bedankt wilde zeggen ging er bij mijn vriend dus ook niet in. We hebben de trein op het nippertje gehaald en de hele reis gediscussieerd over waarom je soms gewoon op moet schieten – of juist niet. Ach ja hè, het houdt het interessant…

2 gedachtes over “Een Italiaan in Nederland

  1. Ik ben getrouwd met een Italiaan die nu 7 jaar in Nederland woont en herken zoveel dingen wat je schrijft haha.
    De föhn, mijn schoonmoeder begrijpt het ook niet als ik de kinderen de haren niet droog föhn na een douche.
    Het kussen blijft voor Nederlanders toch iets raars, terwijl het in Italië zo gewoon is.

    leuke blog!
    Groetjes Veronique

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s