Un italiano in Olanda

Het heeft gesneeuwd als mijn vriend aankomt om mij op te zoeken tijdens de kerstvakantie. Hij stapt naar buiten en weet direct dat hij de verkeerde schoenen heeft aangetrokken. Het vriest – en dat zijn Italianen niet gewend. In de winter zakt het kwik er gemiddeld tot ongeveer nul graden. Veel verder gaat het meestal niet.

italiano-in-olanda (1)

We rijden naar huis en we oefenen met behulp van de verkeersborden de Nederlandse uitspraak. ‘Oewit’ komt eruit. ‘Wat zeg je lieverd?’ ‘Oewt’. ‘Oh, UIT… uuuiiiiiit.’ ‘Oooeeewwt’. De ui is een onmogelijke klank voor menig Italiaan. Dat wordt nog even oefenen.

We komen aan bij m’n moeders huis en mijn vriend begint aan de rechterkant met zoenen en mijn moeder aan de linkerkant. Als er na twee ongemakkelijke zoenen er ook nog een derde achteraan komt, herinnert mijn vriend zich dat het in Nederland inderdaad anders gaat. Drie zoenen, links beginnen. Check.

De volgende ochtend staat hij na het douchen verdwaasd om zich heen te kijken in de badkamer. ‘Waar is de föhn?’ ‘Op m’n moeders kamer.’ ‘Wil jij ‘m alsjeblieft even pakken? Dat je moeder zo gek is om met het raam wagenwijd open te slapen betekent niet dat ik ook aan die vrieskou blootgesteld moet worden. Het is daar ijskoud en ik ga echt de badkamer niet uit met nat haar!’ ‘Aansteller. ’

De eerste etappe op onze ‘toerist in eigen land 5-daagse’ is Rotterdam. Het station maakt indruk, de moderne gebouwen fascineren en de Maas trekt aan. Hij houdt van brede rivieren en gaat er dan ook even rustig naar staan kijken. De Erasmusbrug hangt er imposant boven en houdt de Italiaan even in zijn ban. Hotel New York is de volgende attractie en de chocomel met slagroom smaakt goed. De flesjes water die hij daarna bestelt zijn belachelijk duur. Bij het Vietnamese restaurant in Den Haag die avond bestel ik maar kraanwater voor ‘m. In Italië ongezien.

italiano-in-olanda (4)

Die haring in Amsterdam viel eigenlijk best wel mee

Dan Nijmegen. Een broodje gezond bij Bakker Bart. Een La Chouffe biertje bij In den Blaauwen Hand en – natuurlijk – even vanaf de brug naar de Waal kijken. Hij verwondert zich over de prostituees die in een woonwijk schaamteloos hun handelswaar tonen. Hij warmt zich aan de warmte die gezelligheid heet in het oudste bruine café van de stad en hij luistert met alle macht naar de stilte in de trein als we weer terug naar Arnhem rijden. De fietsenstalling is ook een hele belevenis. De brede fietspaden en de ruimte die de automobilisten ons gunnen net zo. Hij fietst alleen niet echt door, althans niet zoals een Hollander. Maar ja, daar is het ook een Italiaan voor.

Utrecht, de verjaardag van mijn zus. Hij zoent mijn vader op beide wangen, mijn broertje moet er iedere keer weer aan wennen, maar laat het nu ook maar gebeuren. Hartelijkheid alom en ik ben zo dankbaar voor zijn Engels. Dan kan ik me op mijn familie richten en hij ook, zonder dat ik alles hoef te vertalen. Hij bestelt ravioli van het menu. ‘Doe dat nou niet’ zeg ik nog, ‘het gaat toch tegenvallen’. Als hij een hoekje van de gevulde pasta afsnijdt en langzaam in zich opneemt komt er een ‘mja, het is eetbaar’ uit. ‘Zie je nou wel.’

italiano-in-olanda (3)

Dan Amsterdam met de OV-fiets. Thee bij de lunch, een luxe broodje en alles afrekenen met de pin; er gaat een wereld voor ‘m open. De coffeeshop in omdat het met Oud en Nieuw leuk is om weer eens een keertje te blowen. Tien jaar geleden was hij bijna ieder jaar wel een weekend in Amsterdam te vinden met zijn vrienden. Hij was toen een van die Italianen met wollen mutsen en rooddoorlopen ogen die je nu ook constant de weg versperren. Nu is hij een beetje anders en ziet hij ineens dat het volk dat in de coffeeshop zit niet veel lijkt op de mensen waar ik mee omga. Ik heb niks tegen blowen, maar ik vind het altijd mooi om te vertellen dat mijn Nederlandse vrienden en ik wiet helemaal niet zo interessant vinden. Gewoon omdat het mag – daarom doen we het juist niet. In Italië geldt dat precies andersom.

Met Oud en Nieuw in kijkt hij z’n ogen uit naar al het vuurwerk. Hij kletst een eind weg met het aanwezige gezelschap en vertelt me naderhand dat hij het zo waardeert dat mensen echt naar elkaar luisteren hier. Je voelt je gehoord en dat is een heel prettig gevoel. Trots beaam ik zijn constatering en luister aandachtig naar al zijn andere bevindingen als italiano in Olanda. Volgende keer meer!

8 gedachtes over “Un italiano in Olanda

  1. Mijn Italiaanse docent zei ooit: ik heb liever dat je te laat komt dan met nat haar. Over föhnen en fietsen door de regen gesproken. #watjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s