Terug naar Nederland

Bij mijn vriend op het werk wordt binnenkort 25% van het personeel weggestuurd. Wie dat precies zullen zijn weet niemand. Gezellige boel daar nu dus, zoals je je wel voor kunt stellen. Het komt trouwens niet helemaal als een verrassing aangezien hij een tijdje terug al wat uren in heeft moeten leveren. Die uren worden dan in financieel opzicht door de overheid opgevangen en in principe merkt hij er dus weinig van. Die alarmbel die is gaan rinkelen merk je natuurlijk wel. Die gaat als een gek tekeer.

Hij is al een hele tijd niet blij met z’n baan, maar noodgedwongen vertrekken was nou ook weer niet zijn ideaalbeeld van een carrière switch. Aan de andere kant moet hij nu wel, een alternatief is er namelijk niet. Hij heeft wat lopen bij een ex-collega van hem en kan misschien bij deze beste man aan de slag. Dat zou fijn zijn, maar dit is allemaal nog in een pril stadium. Hij kijkt in de tussentijd om zich heen en riep laatst dat als hij niks vindt, hij anders over de grens wil gaan kijken. ‘Waar zou je dan heen willen?’ vroeg ik. ‘Naar Duitsland misschien, of naar Nederland.’

Foto: Flickr - Paul Downey

Foto: Flickr – Paul Downey

Ik slikte even. Naar Nederland. Terug naar Nederland. Voor mij dan. ‘Maar ik heb het hier zo fijn,’ schoot door mijn hoofd. ‘Ik ben hier gekomen uit vrije wil, uit liefde voor het land. En nu zou ik misschien terug gaan naar mijn land van herkomst voor mijn Italiaanse vriend.’ De wereld op zijn kop. Nu loop ik nogal snel hard van stapel, maar toch. Het is op z’n minst opmerkelijk om vast te stellen dat ik niet sta te springen om terug te gaan naar Nederland. Sterker nog, ik zou het nu gewoon echt niet willen.

Ik heb zoveel opgebouwd hier en heb er mijn geluk gevonden. Maar ja, als een deel van dat geluk naar mijn thuisland zou willen, wat dan? Dan zou ik weer moeten wennen aan de kou, aan de starre ochtendgezichten op de fiets, aan het voorspelbare, het goed geregelde, het corruptiearme, het welvarende land waar ik ooit afscheid van heb genomen. Dan zou ik vertrekken uit Italië waar ons-kent-ons de olie van de stagnerende economie is, waar bijna 50% jeugdwerkeloosheid heerst en waar een florissante toekomst voor het land – en voor een jong gezin – ver te zoeken is. Waar de zonnestralen je dagelijks omarmen, waar eten tot een geloof is verheven en waar je helemaal jezelf mag zijn en affectie voor de ander zomaar mag tonen.

Foto: Flickr - Oliver Townend

Foto: Flickr – Oliver Townend

Er is hier zoveel schoonheid dat mijn hart er dagelijks vervult van raakt. Er is hier zoveel narigheid dat ik er liever niet aan denk. Dat maakt het draaglijker. Als je namelijk echt leest hoe het hier zit, dan lusten de honden daar geen brood van. Wanhopig, triest en uitzichtloos, zo is het gesteld met het mooiste land van de wereld dat elke dag met geheven hoofd naar het werk gaat en zijn achterste zo goed mogelijk probeert te bedekken. De vliegen en de stank worden alleen wel steeds erger en vroeg of laat zal de schone dame er zelf aan bezwijken. Maar beter weg wezen voordat het te laat is, of aankijken hoe ze elke dag een beetje achteruit gaat en uiteindelijk zal sterven aan een langzame pijnlijke dood? Of hopen op een wonder? Zeg het maar. Ik ga ondertussen nog even flink genieten van al het moois deze verrotte oude vrouw te bieden heeft.

10 gedachtes over “Terug naar Nederland

  1. Heel mooi en goed geschreven Sophie. Je slaat de spijker op zijn kop! Italie is zo mooi, maar wat is het triest om te zien dat er hier totaal geen toekomst meer is voor jonge mensen. Hoop dat je vriend gauw een goede baan vind waar hij plezier in heeft, waar dat ook moge zijn.

    • Dank je Lucie, erg lief van je! Ik denk dat het van buitenaf moeilijk te begrijpen is in wat voor een positie Italië zich bevindt. Wij zien en horen het dagelijks en denken dan aan Nederland waar de dingen er echt anders aan toe gaan. Ook niet per se het paradijs, maar er zijn wel mogelijkheden, handreikingen en een werkmentaliteit waar ze hier nog wat van kunnen leren.

  2. Hoi Sophie,
    Bijna anderhalf jaar geleden zat ik in Rome aan tafel naast een Italiaanse econome die me deze misere al voorspelde: wij zijn het volgende Griekenland. En troost je, als je weer naar Nederland komt: hier is ook corruptie, misschien niet zo openlijk, maar wel overal. En starre gezichten? Die trek je toch zelf? Als je hier iedereen toelacht krijg je net zulke lachen terug. Je leven maak je zelf, toch?

    • Hoi Lucie, ik ben echt benieuwd wanneer de bom barst en men eindelijk inziet dat het echt niet goed met la bella Italia gaat… Gelukkig heb ik met Nederlandse werkgevers te maken en kan ik rustig genieten van alle mooie dingen die het land te bieden heeft. Ik hoop dat mijn vriend een andere, leukere, goed betaalde baan kan vinden zodat we hier kunnen blijven, maar ik heb geen idee of dat gaat lukken. Natuurlijk is het in Nederland ook niet allemaal fantastisch, maar er is over het algemeen een moraal waar mensen zich aan houden en dat geeft hoop en een basis waar vandaan je weer verder kunt bouwen. Hier is dat moraal af en toe heel ver te zoeken, of beter, onvindbaar. Ieder voor zich en de rest kan letterlijk stikken. Een stevige economie opbouwen met elkaar wordt daardoor wel erg moeilijk. Ik ben het er verder helemaal mee eens dat je je leven zelf maakt, daar ben ik denk ik een levend voorbeeld van. We’ll see, vediamo, we zien wel. Dank voor je reactie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s