Camera obscura

‘Wat doe je hier in het donker?’ Mijn vriend ligt op bed een beetje op internet te surfen. Het is zijn vrije dag en doet dan, zoals het een echte Italiaan betaamt, helemaal niks. ‘Ga toch naar buiten, de zon schijnt!’ Het is alsof ik de stem van mijn moeder hoor. Zonder op te kijken zegt hij: ‘Waarom zou ik, de zon schijnt hier altijd.’ Daar heeft ‘ie een punt.

Zonlicht is voor ons Nederlanders heilig. De grote ramen in de huizen zijn hier het levende bewijs van. Zoveel mogelijk licht naar binnen proberen te brengen is in iedere woning het hoofddoel. De gordijnen blijven ook tot laat wagenwijd open, tot de verbazing van menig toerist. Binnen zitten als het mooi weer is zijn wij ook niet goed in. We moeten en zullen naar buiten. De zon schijnt immers maar sporadisch.

Luiken

In Italië staat licht voor warmte, of eigenlijk voor onaangename hitte. Alles wordt het liefst potdicht gehouden zodat er enigszins wat koelte in het huis gevangen blijft. Die karakteristieke luiken die het zo goed doen op de foto’s zijn dus niet alleen voor de sier. Ik zit in de zomer dan ook vaak binnen in het donker, met de luiken dicht en de keukenlamp aan. Een gek idee, omdat je buiten zonder zonnebril op blind zou worden. Maar ja, als de zon maar even de kans krijgt om de balkondeuren te bereiken, dan zit ik binnen no time in een broeikas. Dan maar in het donker met de lampen aan.

Toch gaat het niet uit mijn systeem en heb ik keer op keer weer de neiging de luiken open te zetten. Mijn vriend doet ze dan vervolgens net zo gemakkelijk weer dicht. Hij doet zelfs overdag de lampen het liefst uit, omdat het licht hem het gevoel heeft dat het warm is. Over verschil in perceptie gesproken…

Sunshine

Lekker buiten eten is voor ons een luxe, voor de Italianen niet per se nodig, ook al zou het drie kwart van het jaar kunnen. Ze gaan ook zonder probleem ergens binnen zitten lunchen, terwijl de toeristen vechten om een plekje op het terras. Lekker, even afkoelen. Even weg van die hitte die ze immers in overvloed tot hun beschikking hebben.

Op het strand is het tegen het lunch uur ook not done om in de zon te zitten. Het halve strand trekt zich dan ook terug naar de camping of richting het koele pijnboombos. De andere helft, bestaande uit Nederlanders en Duitsers, blijft vrolijk zitten. Bij gebrek aan camping of pijnboombos zitten hele Italiaanse families krampachtig dicht tegen elkaar gedrukt in de schaduw van de ene parasol die ze hebben meegenomen. Eten in de felle zon vind ik ook niet echt relaxed, maar zo dicht bij elkaar zitten maakt het er ook niet koeler op, volgens mij.

Het is bijzonder om te merken dat na vier jaar Italiaanse zon, ik nog steeds de neiging heb om naar buiten te gaan als het mooi weer is. Dat je dan een klap in je gezicht krijgt van de warmte is iedere keer weer een verassing. Ik ben het aan het leren en waardeer de relatieve koelte van ons huis ook steeds meer, maar toch. Dat schuldgevoel dat ik zonlicht niet optimaal aan het opnemen ben blijft knagen. En dat zal wel altijd zo blijven. Hoeveel klappen of zonnesteken ik ook krijg.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s