Thuiskomen

‘Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deed
Als hij begon te vechten dan vocht ik met hem mee
Als ik in het water sprong dook hij er achteraan
Een mooiere vriendschap kon er in mijn ogen niet bestaan.
Toen dat hij verhuisde naar een andere stad.
‘k heb als ik het goed heb nog 1 kaart van hem gehad.

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.’

Het Goede Doel  – Vriendschap.

Een nogal deprimerend nummer, met een diepe kern van waarheid. Henk Westbroek zingt vol overgave over de teleurstelling, de veranderlijkheid en de illusie die een vriendschap soms blijkt te zijn. Vervelend, maar soms ontzettend waar. Soms is het gewoon zo dat je verandert, de ander verandert of dat één van beiden verhuist. Naar Florence bijvoorbeeld. Naar een land dat ver weg is van het land waar je bent opgegroeid, waar je naar school bent gegaan en waar je je eerste echte baan hebt gehad. En waar je vrienden wonen.

Leuk, leuk, leuk! Nieuw leven, nieuwe mensen, nieuwe jij. En dus is de ouwe jij misschien wel achter gebleven. Bij de mensen die je kende en in de tussentijd ook allemaal veranderd zijn. Zonder dat je het doorhebt. Kom je weer eens terug, is alles anders. Het vertrouwde straatbeeld, de inrichting van je ouderlijk huis, vrienden die ineens zwanger zijn of zelfs al bevallen. Dat is raar. Eerst was dat nog niet zo. En nu wel. Dat is gek. En wennen. En anders. En confronterend. Want mijn leven in Florence is namelijk helemaal niet zo. Niet zo zeker, niet zo vast, niet zo ontwikkeld. Althans, niet op die manier.

Maar gelukkig heb ik daar ook vrienden en die blijven lekker hetzelfde. Totdat ze ook zwanger worden, verhuizen of weer teruggaan naar hun land van herkomst. En dan ben je weer alleen, met je nieuwe jij, die soms niet weet waar thuis is omdat thuis altijd hetzelfde moet zijn. Maar dat blijkbaar nooit zal zijn. Net als dat jijzelf nooit hetzelfde zal zijn. En dus zit er denk ik maar één ding op: om in het huidige moment met wie of waar dan ook bij jezelf thuis proberen te zijn. Thuiskomen wordt dan pas echt fijn. En heimwee overbodig.

 

 

11 gedachtes over “Thuiskomen

  1. Mooi stuk Sophie !!
    Ben stuk ouder dan jij en herken het als geen ander dat paden die je met anderen bewandelt in je leven ineens mijlenver uit elkaar komen te liggen.
    Maar inmiddels heb ik ook de ervaring dat ze soms op verrassende wijze elkaar weer kruisen en alsnog parallel gaan lopen.
    Xx Edith

    • Grazie Edith. Ik moet zeggen dat ik het als heel natuurlijk ervaar dat dingen zo lopen en dat er door de verschillende mensen die je op je pad tegenkomt je eigenlijk steeds rijker wordt en voortdurend groeit. Dingen forceren of in stand houden omdat het zo hoort past daardoor ook niet bij mij. Wat komt, dat komt. Wat gaat, dat gaat. En komt inderdaad mischien ook ooit vanzelf weer terug. Xx uit Florence

  2. Mooi gezegd door Edith! Een soort weg die je bewandelt, met zijstraten en soms een rotonde, daar kom je dan weer iemand tegen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s