Eén maal, ander maal

Joyce schuift vandaag weer even aan bij SoFlorence. Ze vertelt over een mooie Italiaanse gewoonte waar wij met de Nederlandse hap-slik-weg mentaliteit soms moeilijk aan kunnen wennen, maar die absoluut de moeite waard is om eigen te maken: il mangiare (het eten) en dat dan op z’n Italiaans. Buon appetito!

Joyce:

Laatst vroeg een Italiaanse kennis mij of ik zijn puberzoon en zijn vriendje (beiden 16) Engelse bijles wilde geven. Ik heb met twee drukke banen niet echt veel tijd, maar het was echt nodig en ze hadden er beiden ook zin in, verzekerde hij me. We bekeken onze volle schema’s en er bleek in feite één moment in de week te zijn dat mijn agenda me dit privé-werk toeliet: donderdag rond lunchtijd.
Daar was hij niet zo blij mee: ‘Neeeeee, de jongens moeten dan eten natuurlijk. Bovendien, hun oma’s verwachten hen.’
‘Ik kan anders wel ietsje eerder beginnen, als zij dan iets later eten?’, suggereerde ik nog voorzichtig, maar ik zag dat er iets wrong.

Even dacht ik dat hier een typisch Hollandse ‘afspraak is afspraak’-mentaliteit achter schuil ging. Maar Italianen, en vooral de personen in kwestie, zijn over het algemeen helemaal niet zo star of inflexibel en houden zich ook niet per sé aan strikte afspraken. Ik denk dat het simpelweg te maken heeft met iets waar het uiteindelijk altijd mee te maken heeft in Italië: de liefde voor goed eten.

Gezellig samen eten tussen de middag

Gezellig samen eten tussen de middag

Italianen houden nou eenmaal zó van eten, dat ze met alle aandacht willen genieten van de belangrijkste eetmomenten van de dag. Een sociale gedragsnorm die volledig in de samenleving is ingesleten. Vele winkels gaan tijdens de lunchpauze enkele uren dicht. Ik ken vele mannen die nog bijna dagelijks naar huis gaan om lekker thuis of bij hun moeder (of in sommige gevallen is dit hetzelfde) te gaan lunchen. Kinderen en zelfs pubers worden dagelijks na schooltijd door opa en oma opgewacht voor een uitgebreid warm maal. Tussen 13 en 15 à 16 uur is het lunchtijd en daarmee basta. Dan is het best raar dat iemand zoals ik deze sociale normaliteit misschien nog niet geheel eigen heeft gemaakt.

Nog erger is dat ik voorstelde dat de jongens even hapsnap iets zouden eten, zodat we in iedergeval lekker productief konden zijn. Maar eetmomenten zijn hier meer dan het slechts naar binnen brengen van voedsel zodat je weer even vooruit kunt. Voor een Italiaan is een kwartiertje of half uurtje rust geen pauze en een broodje nu eenmaal geen lunch. Het is nu ook weer niet zo dat ze iedere dag uitgebreid een 3-gangen lunch inclusief wijn nuttigen, maar voor eten moet wel tijd gemaakt worden.

What's for lunch today?

What’s for lunch today?

Ontbijt is hier gek genoeg niet zo belangrijk, het is het lunch- en dinermaal waar het om draait. Je eet met aandacht voor het voedsel, voor degene die het heeft gemaakt (of dat nu de kok is of je oma) en met degene met wie je het nuttigt. Hoewel het soms heel irritant is dat ik ’s middags vaak gedwongen word om even stil te staan, vind ik deze culturele eetgewoonte eigenlijk heel goed, gezond en mooi. Ik eet rustig, kauw goed, proef aandachtig en laat het me smaken. Ik ben me even bewust van waar ik ben en met wie. En wat ik nu eigenlijk eet en waarom. Hoe iets ruikt, smaakt, wat de textuur is. Wat ik eigenlijk echt lekker vind, welke groenten ik misschien nog helemaal niet kende. Even niet praten of denken aan wat je nog allemaal moet doen, maar aandachtig van je maal genieten. En vervolgens je (eet)ervaring delen met je tafelgenoten.

Het is één maal, een ander maal en ik ben verkocht.

Joyce Oosenbrug

9 gedachtes over “Eén maal, ander maal

  1. Wat ik me nog goed herinner van de eerste zomer die ik samen met mijn Italiaanse vriend in Viareggio doorbracht is dat we om 1 uur ’s middags het strand moesten verlaten om bij zijn ouders aan de lunch te gaan zitten om een hele maaltijd te eten. Een snelle hap op het strand was er niet bij.

  2. Ik heb me daar ook over verbaast, maar niet alleen de kinderen, ook de mannen houden zich strikt aan die afspraak, als ze een baan hebben die het toelaat om naar huis te gaan tussen de middag. Rond twaalf uur worden ze ongeduldig en kijken menigmaal op hun horloge, half een aan tafel bij “la mamma”!!!
    Rustig eten, ze heeft niet voor niets de hele morgen boodschappen gedaan en gekookt!
    Leuk geschreven Joyce! Heerlijk die stukjes over La dolce Vita!

  3. wat ik mij herinner van mijn eerste ontmoetingen met de schoonfamilie tijdens de zomervakantie, dat ik nooit voor 3 uur ‘s-middags naar het strand kon. Mijn man sliep altijd een gat in de dag (lees tot minstens 11 uur) want bleef OH-en met zijn vrienden tot diep in de nacht, en ja, dan kon en mochten wij niet om 12 uur weg, want dan moest er gegeten worden (lees pasta!). En als je dan eenmaal gegeten hebt en goed bent opgevoed, help je daarna met de afwas. Conclusie? Strand en zee vanaf 15.00!

    • Wat een onderneming! Oja, helpen met de afwas als man? Wat een modern gezin dan! Of moest jij als vrouw helpen? Ik neem aan dat je nu lekker zelf bepaalt wanneer je naar het strand gaat! Of is deze gewoonte er in geslopen?! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s