Van een mooi bord kun je niet eten

Joyce heeft het weer voor elkaar gekregen; kippenvel en een glimlach tegelijkertijd. Lees hier over haar Valentijns belevenis vol prosecco, humor en een gevoelige snaar. Of toets, wat de muzikant betreft…

Joyce <3 Carmine

Liefde gaat door de maag. De zelfgebakken koekjes van Joyce voor haar vriend Carmine. Aahhh 

Je zou denken dat een romantisch Valentijnsdiner in Italië bol staat van perfecte complimentjes, overdreven liefdesovertuigingen en zoetigheden. Vioolmuziek op de achtergrond (mandoline mag ook) en een overvloedig diner in een chique Italiaans restaurant waar alles klopt. Dat het anders kan, bleek afgelopen 14 februari.

Vriendlief vroeg mij de avond ervoor of ik iets gepland had voor San Valentino. Nu hou ik erg van mijn man die lekker met de tijd mee gaat. Gelijkheid en emancipatie en zo, iets dat in Italië helaas nog niet altijd vanzelfsprekend is. Hij doet boodschappen en kookt bijna meer dan ik. Godzijdank heeft hij ook geen rare verwachtingen van mij als fulltime huismoeder die de hele dag pasta staat de kneden en kinderen moet vertroetelen. We betalen bijna 50-50 onze avondjes uit, beslissen alles samen en tegelijkertijd is er ook plaats voor individuele ontwikkeling. Heel fijn allemaal. Maar met Valentijnsdag wil ik stiekem even naar die typische man-vrouw verhouding zoals die in Italië soms nog zo duidelijk zichtbaar is. Naar de stoere (macho)man die het initiatief neemt. En naar de sexy vrouw die door deze mooie Italiano aanbeden, verwend en ingepalmd wordt. Dat plaatje, capito?

Cin, cin! Foto: Wikimedia Commons, Sandstein

Cin, cin! Foto: Wikimedia Commons, Sandstein

Een naïeve Italiaanse vrouwenrol kon ik dus vergeten en praktisch (Hollands!) als ik ben, namen we gelijk onze opties door. We besloten alsnog voor een onorigineel diner te gaan. Maar probeer op Valentijnsdag dan eens wat gepasts en betaalbaars (tjsa ik zei het al, Hollands) te reserveren! Uiteindelijk was het mijn geliefde toch gelukt en na wat prosecco thuis, nam hij me mee naar een plek dichtbij het Fiorentina stadion. Hij wist er een aardig restaurant (wat dat ook moge betekenen) waar hij de eigenaar goed kende en dus werd een extra tafeltje daar zo geregeld. Het hebben van connecties in Italië is onmisbaar.

Een aardig restaurant was het inderdaad. Twee breedlachende obers verwelkomden ons met nog meer prosecco en leidden ons vervolgens naar een tafeltje dat leek op het tuinmeubilair van ons terras. Met een plastic plant in het midden en een afveegbaar bloemetjeskleed als extra details. Ik keek omhoog en zag tot mijn verbazing dat we onder een grote witte tent zaten; handig voor als het zonnig is, maar nu deed het restaurant me overkomen als een grote overdekte familiecamping. Naast ons stond ook nog eens een kinderwagen.

Romantiek ten top

Romantiek ten top

Aan romantische achtergrondmuziek was ook gedacht; in de hoek van het restaurant zat een ietwat gezette man achter zijn laptop Italiaanse liefdesliedjes te karaoken. Hij ging volledig op in zijn nummers en de expressie op zijn gezicht zorgde er bijna voor dat ik de passie van de Napoletaanse liefdesserenades door mijn ziel voelde snijden. Bijna. De kok rende af en toe verstrooid door het restaurant op zoek naar de obers die er een potje van leken te maken.

Door de komieke situatie in deze bijzondere tent (letterlijk) had ik mijn hoop op goede afloop al opgegeven. Totdat na een keur van best wel originele antipasti en een goedsmakende pasta met schelpjes, de visschotel arriveerde. Een enorme schaal vol kreeft, schaaldieren en gegrilde vis. Prachtig om te zien, spectaculair om te eten. Ik was om. Op slag verliefd op deze plek. De persoonlijke aandacht van de vakmannen en de zelfgemaakte limoncello maakten de avond compleet.

Ik heb geleerd dat in Italië eten gelijk staat aan liefde. En die liefde wordt niet eens zozeer gevoed door de presentatie van het bordje of de sfeer van de locatie, maar juist door de kwaliteit van het voedsel en het gezelschap met wie je het nuttigt. Zo laat je met uitgebreid koken voor je familieleden zien hoeveel je om hen geeft. Lekker eten met vrienden is de liefde en vriendschap vieren. En goed dineren met je geliefde, waar je dan ook moge zijn, is soms bijna de liefde bedrijven. En dat had ik toevallig nog nooit gedaan in een campingrestaurant in een achterafbuurtje in Florence, maar ik kan het iedereen aanraden.

Vieze borden zijn het  lekkerst

Vieze borden zijn het lekkerst

Joyce Oosenbrug

5 gedachtes over “Van een mooi bord kun je niet eten

  1. Wederom een erg geslaagde blog. Altijd leuk om te lezen hoe het met je gaat en je bloggetjes zitten vol met humor!
    Keep up the good work!
    Xx
    Harold

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s