Kijkgrage kerels

Even een frisse neus halen. In mijn grijze slobbertrui en mijn grove wandelschoenen stap ik de deur uit voor een verkwikkende wandeling in het park. Na de juiste dosis zon en rust aan mijn hoofd, loop ik weer naar huis. In gedachten verzonken passeer ik een man met donker haar. Hij kijkt op en groet mij direct, alsof uit een instinctieve reactie. Ik groet beleefd terug met een afstandelijke salve (dag), en niet met een amicale ciao, omdat ik al meteen doorheb waar hij op uit is. Hij steekt zijn hand uit en zegt: ‘Piacere, sono Domenico.’ (Aangenaam, ik ben Domenico). Ik maak een afwimpelende beweging met mijn hand en schud mijn hoofd lichtjes. De volgende vraag: ‘Ben je buitenlandse?’ Hoe onbeschoft het ook is, ik negeer hem volkomen en loop met ferme pas door. Uit ervaring weet ik onderhand dat je zo’n type anders gewoon echt niet meer kwijt raakt.

'Kan ik je een kopje koffie aanbieden?'

‘Kan ik je een kopje koffie aanbieden?’

Toen ik hier net was reageerde ik nog beleefd op toenaderingen van mannen, ook al vond ik ze niet interessant. Dit deed ik om niet ongemanierd over te komen; de klassieke beginnersfout, zeg maar. Mannen zijn hier gewend aan de harde donna Italiana die jou óf compleet negeert, óf op je flirt ingaat en dan is het kassa. Una via di mezzo (een middenweg) lijkt niet te bestaan. Glimlach je dus vriendelijk na een compliment, schud je iemands hand uit beleefdheid, of ga je een – in jouw ogen – onschuldig praatje aan, dan springt in de ogen van de andere partij het licht op groen.

Het is altijd aandoenlijk om te zien hoe vers gearriveerde Nederlandse meiden nog door de wol geverfd moeten worden. Zo bood er één laatst met een brede glimlach aan om iemands hond uit te laten. Uit een gesprekje bleek dat hij erg druk was en zij toen net toevallig zeeën van tijd had en ontzettend van honden houdt. Een win, win situatie, gezien vanuit haar Nederlandse referentiekader. Voor de jongen was het een win, win, win situatie. Hij zocht net zo lang op facebook totdat hij haar gevonden had, liet haar zijn hond uitlaten en verwachtte toen (uiteraard) meer. Zij zat daar echter totaal niet op te wachten. Ach ja, al doende leert men.

Het verbaast me eerlijk gezegd nog steeds hoe interessant ik blijkbaar ben voor zoveel mannen hier. Niet omdat ik mezelf een of ander gedrocht vind, maar meer omdat het lijkt alsof er geen selectie lijkt plaats te vinden bij deze kijkgrage kerels. Blond = interessant. Zo lijkt de formule te zijn. Lichte ogen = nog interessanter. Zo gebeurt het niet zelden dat ik op straat een bejaard stel tegen kom en de mannelijke helft mij een aantal seconden doordringend aankijkt terwijl zijn vrouw er gewoon naast loopt. Dat heb je toch door? Dat hebben ze ook wel door, maar ze zijn er schijnbaar aan gewend.

Loop hier langs en je dag is weer goed

Loop hier langs en je dag is weer goed

De jongere generatie, zeg jongens van rond de dertig, doen dit minder. Het lijkt alsof ze een soort besef hebben ontwikkeld van wat respectvol gedrag is en wat niet. Het kan ook zijn dat ik gewoon alleen super hot ben in de ogen van de Berlusconi generatie, maar dat betwijfel ik. Mijn vriend complimenteert me namelijk nog regelmatig op mijn looks, dus dat zit wel goed. Andere jongens lijken gewoon minder openlijk hun waardering te showen. In groepen vervaagd deze schroom echter snel genoeg, maar als ze alleen zijn houden ze hun ogen over het algemeen thuis. Soms jammer als het een bel ragazzo  betreft, maar dan ga ik direct op zoek naar een opa die mij wel verlekkerd van top tot teen bekijkt en dan voel ik me weer ok.

Laatst werd ik aangesproken door een man en hij vroeg of ik een Grieks restaurant in de buurt wist. ‘Nee, er zit hier geen Griek’ antwoordde ik. Hij zei dat hij hier net woonde en de buurt aan het verkennen was. De vraag of ik buitenlandse was werd gevolgd door ‘kan ik je uitnodigen voor een kopje koffie?’ O nee, niet weer! Een paar weken later werd ik op dezelfde plek opnieuw aangesproken: ‘zit er hier een Chinees in de buurt?’ Ik keek hem aan en het was exact dezelfde man. Mijn blik sprak boekdelen en hij maakte zich zo snel mogelijk uit de voeten. Volgende keer toch maar even iets selectiever zijn, kerel.

6 gedachtes over “Kijkgrage kerels

  1. Je beleeft heel wat in die Italiaanse laars! Maar je bent goed ingeburgerd dus je laat je niks wijs maken zo te lezen! Het leuke vind ik dat al die verhalen zo kloppen, woon er wel niet maar alles is zo herkenbaar!
    Blijkbaar toch genoeg geweest, veel verhalen gehoord en gelezen en bij Italiaanse families in huis heel wat weken doorgebracht! Kom maar op met nog meer van die herkenbare blogs!!!!! Ciao, ciao! x

    • Ja, Florence: elke dag anders ;). Jij kunt je onderhand ook wel Italië expert noemen met al die blogs die je zo actief volgt en al die reisjes die je er al op hebt zitten! Grazie per il tuo entusiasmo :D. Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s