Kerst, maar dan net even anders

Vrijwel iedere zichzelf respecterende expat gaat met de kerst naar huis. Zo deed ik dat ook de afgelopen drie jaar. Ik maakte zo echter nooit mee hoe het is om kerst in mijn geadopteerde thuisland te vieren. Dit jaar kwam het er dan eindelijk van. Om toch een beetje huiselijke sfeer te creëren liet ik mijn moeder invliegen en het feest kon beginnen. Maar hoe doen ze dat eigenlijk hier?

Op elk groot station wordt in Italië een flinke kerstboom neergezet. Voorbijgangers hangen er vervolgens hun kerstwensen in.

Op elk groot station wordt in Italië een flinke kerstboom neergezet. Voorbijgangers hangen er vervolgens hun kerstwensen in.

Zoals eigenlijk alles, gaat kerst hier natuurlijk ook anders. La Vigilia – kerstavond is de aftrap van alle festiviteiten en wordt dan ook vaak met familie doorgebracht. Op dit belangrijke moment wordt er uiteraard gegeten en dit diner wordt dan ook niet gewoon cena genoemd maar Il cenone – het giga-diner. Jullie weten hoe uitgebreid en gewoon Italiaans diner al is? Precies, dat is dus nog meer en nog langer eten. Om middernacht wordt de mis bijgewoond en worden de Auguri di Buon Natale uitgewisseld – de beste wensen voor een fijne kerst.

Je wordt met deze Auguri  al zo’n twee weken voor Kerst om je oren gegooid. Bekenden of onbekenden: Auguri eh! of, als iemand in een hele genereuze bui is zelfs: Auguroni! – Hele grote beste wensen. Dat ik kerst verder niet zo uitgebreid ging vieren wisten zij natuurlijk ook niet. ‘Jij ook de Auguri en ook voor la famiglia.’ Ook heel belangrijk, la famiglia, ook al heb ik die mensen nog nooit gezien.

In Nederland worden deze wensen meestal door middel van een kerstkaart overgebracht. Hier doet men daar niet aan, mede waarschijnlijk door de tergend langzame postbezorging, en worden sms’jes verstuurd, belletjes en bezoekjes gepleegd om op een hele persoonlijke manier de ander een fijne kerst te wensen. Ik werd dus ook overspoeld met berichtjes van mensen die ik amper spreek en stuurde maar vrolijk de beste wensen terug. Zo hoort dat nu eenmaal blijkbaar.

Op kerstavond lopen mijn moeder en ik, na een dagje Lucca, doodop de trap op naar mijn appartement. Mijn vrolijke buurjongen loopt toevallig achter ons en ik knoop een gesprekje met hem aan. Ik vraag of hij al klaar is voor Il pranzo di Natale – de kerstlunch van morgen. Hij vertelt dat hij voor vanavond een diner met een hoop vrienden heeft georganiseerd. Vervolgens nodigt hij ons spontaan uit om te komen proosten na het eten. Ik ben blij verrast door zijn uitnodiging, maar weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik bedank vriendelijk en laat of we komen een beetje in het midden. Naderhand vraag ik me ten zeerste af hoe te handelen in een dergelijke situatie. Ik wil niet onbeleefd overkomen, maar ben eigenlijk te moe om te gaan. Ik besluit een hulplijn in te schakelen en bel mijn vriend. ‘Ach maak je niet druk, hij zegt dat gewoon om aardig te zijn, of je gaat of niet maakt eigenlijk niet zoveel uit.’ Ok, dan hoef ik me geen zorgen te maken om een koude oorlog met de buren het aankomende jaar.

Merry Christmas from Florence!

Merry Christmas from Florence!

Op eerste kerstdag, wat trouwens hier gewoon kerstdag is aangezien ze niet echt een officiële tweede kerstdag hebben, gaan mijn moeder en ik een flinke wandeling maken. De lunch slaan we over omdat mijn vriend overdag moet werken en gaan we in plaats daarvan ’s avonds uit eten. Hoewel, dat was het plan. Ik heb verschillende restaurants gebeld om te vragen of ze ’s avonds open waren, ik ben bij een aantal langs gegaan en heb zelfs om tips gevraagd van vrienden; het was alsof ik Jezus zelf aan het spit op het menu vroeg. Hier lunch je met Kerst en als je ’s avonds een kerstdiner wilt dan heb je mooi pech want daar doen restaurants niet aan. Zelfs niet in een stad als Florence waar het wemelt van de toeristen.

Nou, dan maar een pizzeria/trattoria waar ze geen speciaal kerstmenu hebben, maar ook gewoon lekker eten. En zeg nou zelf, het gaat eigenlijk ook helemaal niet om de vorm of dat het precies gaat zoals het hoort. Kerst is pas kerst als je samen kunt zijn met de mensen waar je om geeft. En laat dat nou precies zijn wat ik deze kerst heb gedaan.

2 gedachtes over “Kerst, maar dan net even anders

  1. Mooi stukje! Alleen ben ik het niet helemaal met je eens. Ik heb met mijn moeder hier in firenze een heerlijk kerstdiner gehad in la Giostra! Zeker een aanrader om eens te bezoeken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s