De kakelclub

Na een lang weekend Parijs is rust aan je kop het enige dat je wilt in het vliegtuig terug naar huis. Nou, als de bestemming Italië is, forget it. Er zat een groepje van vier nogal aanwezige dames uit Pisa precies achter ons. Zij hadden zich strategisch verdeeld over de zes stoelen zodat de dame aan het ene raampje moest schreeuwen om de dame aan het andere raampje – vier stoelen verder – te kunnen verstaan. Ik heb er nu nog hoofdpijn van.

Het mooie, maar drukke, Parijs

Het mooie, maar drukke, Parijs

Het begon al op het vliegveld. We stonden in de rij en de kakelclub kwam wat laat aan. Dame 1 naar dame 2: ‘ga jij maar vast in de rij staan, dan ga ik nog even shoppen. Ze hebben hier zulke enige spullen!’ Nu stond dame 1 dertig meter van dame 2 vandaan. Lees nu de zin nog eens. Inderdaad, er kwam nogal wat volume bij kijken.

Nu ben ik dit wel gewend van Italianen. Veel en vooral hard praten is een veelvoorkomende karaktertrek. Daarbij horen ze het liefst zichzelf praten en trekken ze zich niet al te veel aan van de omstanders en, afhankelijk van het onderwerp, medeluisteraars. Deze dames waren zich echter wel extreem onbewust van hun directe omgeving. Voeg daar nog de conditie van een gesloten cabine vol doodmoede citytrippers aan toe en het contrast kon niet groter zijn.

De dames waren rond de vijftig en hadden allen de haren strak in de lak en piekfijn in de kleur. De reisoutfits pasten uiteraard ook bij de handtassen en het territorium werd hiermee slim afgebakend. Elk paar dames had de stoel tussen hen bewust leeg gehouden zodat hun comfort aanzienlijk toenam. Dat hierdoor de afstand tussen de gesprekspartners ook groter werd, deerde niet. De stembanden waren toch al lekker opgewarmd tijdens het weekend.

De onderwerpen gingen van Parijs naar de stewardessen en van de schoonfamilie naar het Toscaanse landschap. De meest intelligente van het stel noemde de hoge aantallen Engelsen die huizen in Toscane hadden gekocht: ‘Ik snap wel dat ze daar gaan wonen, het is namelijk bijna hetzelfde als het Engelse landschap.’ Ik kon mijn lachen niet inhouden. Niet dat ze dat doorhadden trouwens.

Parijs in kerstsferen

Parijs in kerstsferen

Het fenomeen klappen bij de landing was deze dames ook niet vreemd en een aantal meters boven de grond barstte het applaus achter ons al los. ‘Che bravo!’ – Wat een knapperd! Dat we vijf seconden later pas echt landden hadden ze niet door vanwege hun oorverdovende kreten van geluk.

Ik ving trouwens op dat ze al plannen aan het maken waren voor volgend jaar; Amsterdam leek ze wel leuk. Ik denk dat Amsterdam dat iets minder leuk vindt. Maar ja, die blikken zullen toch aan ze voorbij gaan. Eén tip: bent u nogal gevoelig voor hoge geluidsgolven? Volgend jaar deze tijd absoluut Amsterdam vermijden.

4 gedachtes over “De kakelclub

  1. Ik heb even wat gekakel op je mail gezet :)!!!
    Zie het helemaal voor me en jij zeker heel geïrriteerd achterom kijken! Arme Sophie!!!
    Maar weer heel leuk geschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s