Door je eigen toren bekoren

‘Wat is Florence toch een verschrikkelijke stad. En dan heb ik het nog niets eens over die Florentijnen. Achterovergevallen zakken zijn het.’ Er gaat geen dag voorbij waarop ik een dergelijk getier jegens de stad van mijn dromen niet hoef te doorstaan. Ik reageer vaak met een emotieloos ‘Ja, lieverd, ik vind het ook zo leuk dat we gaan samenwonen in Florence’ en probeer het verder niet al te persoonlijk op te vatten. Nu weet ik dat dit ook niet hoeft aangezien mijn vriend uit een dorp veertig kilometer buiten Florence komt en dit per definitie inhoudt dat hij een stronthekel heeft aan deze adembenemende stad. In dat laatste moet ik ‘m trouwens gelijk geven; door al dat verkeer is ademen niet altijd even makkelijk hier. Voor de rest snap ik er niks van; schoonheid, kunst, cultuur, activiteiten, parken, winkels, restaurants, je kunt hier alles vinden wat je maar wilt. Ja, maar die klokkentoren hè. Daar zit ‘t ‘m in.

ll Duomo in Florence met Il Campanile di Giotto - de klokkentoren van Giotto

ll Duomo in Florence met Il Campanile di Giotto – de klokkentoren van Giotto

Het fenomeen campanilisimo – vrij vertaald klokkentorennijd – verklaart deze haatgevoelens. Nu gaat het hier niet om wie de grootste heeft, maar om een bepaalde gehechtheid aan de eigen toren en daarbij een automatische afgunst tegenover elke andere toren. Kinderachtig denk je dan. Nou, niet als je generaties lang wordt ingepeperd dat de “anderen” allemaal idioti zijn en dat jouw stad met jouw toren de enige echte is. Voeg daar een hoop slagvelden, burgeroorlogen en andere historische evenementen aan toe die je niet bepaald tot de beste vrienden maakt en voilá; één grote puzzel die tegenwoordig Italië heet. Pas 150 jaar geleden maakte Garibaldi dit land tot La Repubblica Italiana. Daarvoor waren het allemaal aparte groothertogdommen, koninkrijken en regio’s die vielen onder het bestuur van andere landen zoals Spanje en Oostenrijk. Niet zo gek dus dat men erg gehecht is aan de eigen campanile.

Neem bijvoorbeeld Pisa en Livorno. Deze steden liggen slechts vijfentwintig kilometer van elkaar vandaan en men gunt elkaar letterlijk het licht in de ogen niet. Het gaat hier verder dan de bij ons bekende Vitesse – N.E.C. of Ajax – Feyenoord rivaliteit die voornamelijk bij het voetballen blijft. Hier gingen bijvoorbeeld de Pisani en Livornesi vroeger met Ferragosto (de nationale feestdag op 15 augustus) lekker met elkaar op de vuist. Gewoon, omdat dat zo hoorde. Tegenwoordig blijft het meestal alleen bij woorden en luidt een spreekwoord bijvoorbeeld: meglio un morto in casa, che un Pisano all’uscio – Liever een dode in huis dan een Pisano aan de deur. De Pisani reageren dan adrem: Che Dio ti accontenti. Oftewel Moge God je wens –van die dode in huis – inwilligen. Gezellige boel daar hè? Ik bedoel maar.

In Livorno brengen ze een razend populair satirisch magazine uit dat Il Vernacoliere heet. Hier pleit het blad voor de afschaffing van de mishandeling van i Pisani; zij zijn namelijk ook gewoon beesten.

In Livorno brengen ze een razend populair satirisch magazine uit dat Il Vernacoliere heet. Hier pleit het blad voor de afschaffing van de mishandeling van i Pisani; zij zijn namelijk ook gewoon beesten.

De Palio in Siena, de spectaculaire paardenrace die op het Piazza del Campo plaatsvindt, is een ander voorbeeld van campanilismo, maar dan binnen één stad. De vier contrade –wijken – strijden om de gewilde eerste plek en doen dat met hun hele ziel en zaligheid. Buiten de race om gaat de strijd hevig door en mag er zelfs niet getrouwd worden met iemand van een andere contrada. Het ergste wat je kan overkomen is te worden verbannen uit je eigen contrada vanwege eventuele misdragingen. Romeo en Julia waren er niks bij.

Nog een mooi Italiaans spreekwoord: Moglie e buoi dei paesi tuoi – Vrouw en vee uit eigen land. Oftewel; alles wat van buiten komt, kun je beter vermijden. Gelukkig is mijn vriend nogal open minded en vindt hij zo’n exotische Hollandse juist erg interessant. Zijn opmerkingen over Florence zijn eigenlijk ook altijd van schertsende aard en hij is bereid zich op te offeren om in Florence te komen wonen. Dit alleen wel met de garantie dat het niet voor altijd zal zijn. Ik dacht tot niet dat hij zijn kinderen hier groot wilde brengen. Dat is net zoiets als aan mij voorstellen dat we gezellig naar Duitsland gaan verhuizen. Daar heeft hij een punt.

 

4 gedachtes over “Door je eigen toren bekoren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s