Hollandse hork goes signorina

‘Als we straks gaan samenwonen wil ik wel dat je je schoenen uitdoet in huis.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat ik dat gewoon vies vind, wie weet wat je allemaal wel niet van buiten mee naar binnen loopt.’ Even voor de duidelijkheid, dit verzoek komt van mijn vriend. Ik vraag hem vervolgens: ‘Ga jij de vloer dan ook boenen als je zo aan reinheid hecht?’ Hij: ‘Nou, dat weet ik nog niet, maar ik vind het gewoon een onfris idee. La casa è un luogo sacro – het huis is een heilige plek – en vind ik het belangrijk dat het schoon is.’ Nou, ik denk dat ik het op een dealtje moet gaan gooien; ik doe braaf mijn schoenen uit en hij is van de dweildienst. Prima.

Thuis verplicht sloffen aan!

Thuis verplicht sloffen aan!

Dit is een perfect voorbeeld van hoe de onzichtbare sluipmoordenaar langzaamaan al mijn Nederlandse gewoontes uitroeit. Dit gebeurt zonder dat je er erg in hebt. Je deed nooit je schoenen uit in huis en nu doe je dat ineens omdat die geobsedeerde Italiaan dat zo graag wil. Bam, in één keer je ontspannen Nederlandse houding jegens het huishouden weg. En zo is dat met meer dingen waarvan ik nooit had verwacht dat ik die ooit zou doen.

Neem bijvoorbeeld mijn kapsel. Per dag meer dan vijf minuten aan mijn haar kwijt zijn, was voor mij de grootse onzin. Nu betrapte ik mezelf laatst in de spiegel aan de gang met een borstel en een föhn en had daarna ook nog eens een stijltang in mijn handen. Ik en een stijltang? Onmogelijk. Toch was het zo en leek ik er zelfs schik in te hebben. Deze omslag, of gladstrijking, hoe je het ook wilt noemen, is tevens min of meer teweeggebracht door mijn vriend. Bij de kapper is föhnen en stijlen standaard (ik ga trouwens gewoon naar de Chinese kapper voor €12 en niet naar één of andere salone inclusief I’m-your-best-friend- flikkerkees, of hier dan flikkerfrancesco, waar je voor hetzelfde resultaat €50 kwijt bent). Dit standaard föhnen en stijlen beviel eigenlijk wel. De zus van mijn vriend heeft een aantal keer aangeboden deze behandeling thuis te herhalen en het effect was een beetje Hollandse hork goes signorina. Mijn vriend zei vervolgens honderdduizend keer hoe goed dit kapsel me stond en toen ben ik zelf maar aan de slag gegaan. En nu ben ik dus eens in de drie dagen véél langer dan vijf minuten kwijt aan mijn kapsel. Maar ja, het resultaat mag er dan ook zijn.

Drie objecten waarvan ik dacht ze nooit te gaan gebruiken...

Drie objecten waarvan ik dacht ze nooit te gaan gebruiken…

Nu bepaald mijn vriend mijn doen en laten verder niet, maar hij is natuurlijk wel mijn primaire bron aangaande Italiaanse gewoontes. Ik zou nu nooit meer een hartig broodje samen met een cappuccino nuttigen. De blik vol afgrijzen die ik die ene memorabele keer toegeworpen kreeg leerde mij dat zoet en zout blijkbaar niet samengaan in Italië. Of die bewuste keer dat ik slipperloos de gang op liep in een hotel; slippers zijn absoluut gangbaarder. Of toen ik zei dat ik het bidet gebruiken maar overdreven vond; eerlijk gezegd is het natuurlijk wel een stuk frisser. Of te dun gekleed op pad gaan; een vestje mee kan eigenlijk ook geen kwaad. En dat terwijl ik vroeger met -10 met ontblote enkels op de fiets naar school ging. Dat was toen mode en dat deed je dan dus gewoon. Nu zou ik dat niet eens meer aankunnen.

Als je gewend bent aan hoge temperaturen – het is vandaag bijvoorbeeld 20 graden en we zitten in november – dan is koud heel snel te koud. Je gaat je dus ook automatisch dik kleden. Ik weet het, overdreven, maar ja, ik kan er ook niks aan doen. Dat gaat blijkbaar allemaal vanzelf als je in Italië woont. Eén voor één worden ze afgeslacht, die ooit zo vertrouwde Hollandse gewoontes en maken ze plaats voor nu eigenlijk ook al best wel prettige Italiaanse abitudini. En zeg nou eerlijk, signorina klinkt toch eigenlijk ook veel mooier dan Hollandse hork, niet?

11 gedachtes over “Hollandse hork goes signorina

    • Ja, dat gebeurt in een handomdraai ;). In huis loopt men er vaak juist super tokkie bij; trainingspak, huispak, sloffen…you get the picture. Als ze de deur uitgaan zijn ze plots tot in de puntjes verzorgt – jasje dasje tasje – alles op elkaar afgestemd. Alles voor l’impressione..

  1. LOL!!! Weer heerlijk herkenbaar Sophie! Gaat je bv. nog wel eens met nat haar naar buiten? Ik niet meer sinds ik in Italië woon. Ik snap niet dat ik het ooit wel deed eerlijk gezegd, maar dat daar gelaten…. Inderdaad sloffen. In NL nooit, hier altijd! Wel grappig om nu pas in te zien dat mijn vader de Italiaanse gewoontes stug is blijven volgen in NL…. Ik dacht eerder dat het vader-eigen was 😉
    Ciao!!

  2. Zolang het maar geen krulspelden zijn. Alhoewel, ik krijg ineens een mooi beeld. Van boven krulspelden, pantoffels aan de voeten, daar tussen een bloemetjes jasschort en dan over het balkon hangen. Welke Italiaanse film was dat?
    Ajuuuutjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s