Een dikke middelvinger vol. 2

In een eerder stuk vertelde ik al over mijn avontuur in de wondere wereld van het Italiaanse zorgstelsel. Hier nog even een korte samenvatting: ik liep twee maanden geleden door een val bij een semi-fietsongeluk een dikke middelvinger op en ben toen naar de eerste hulp geweest (conclusie: niet gebroken), vervolgens voor controle naar mijn huisarts (misschien toch een kleine fractuur), toen naar de reumatoloog (geen idee) en uiteindelijk naar de fysiotherapeut (oplossing: weer terug in vorm manoeuvreren). Italië zou Italië echter niet zijn als het hier bij bleef. Ik laat jullie dan nu ook graag meegenieten van het vervolg van deze schijnbaar never ending story.

Alle doktersbezoeken bij elkaar

Alle doktersbezoeken bij elkaar

‘Als je nog iets wilt vragen, hier is mijn email adres,’ zei de fysio vrolijk nadat hij mijn vinger door zijn geduw en getrek een ware lijdensweg had laten doorstaan. Deze weg mocht ik thuis voortzetten en dit heb ik precies een week volgehouden. Er gebeurde niks; mijn middelvinger was nog steeds scheef, dik en krom. Het alom bekende obscene gebaar had wel meer impact zo, maar daar was het mij niet om te doen. Ik maakte me zorgen om mijn vinger, maar tegelijkertijd ook om mijn portemonnee; een bezoek kost namelijk zo €70 in een privékliniek. Ik had ook via het publieke circuit hulp kunnen zoeken, maar dan was ik waarschijnlijk een jaar later pas aan de beurt geweest. Ik besloot uiteindelijk de beste man toch een mailtje te sturen inclusief een hint naar mijn benarde financiële positie. Zijn antwoord luidde: ‘kom langs, kost je niks.’

Let wel, deze man had geen bijbedoelingen geuit, seksuele insinuaties naar betaling in natura gemaakt, of andere verdachte opmerkingen laten vallen. Hij wilde gewoon helpen. Prachtig, maar ook onwennig. Die onwennigheid wende echter snel en ik maakte gretig gebruik van zijn aanbod. Hij bekeek mijn gebochelde vinger en vertrouwde de boel niet helemaal. Hij besloot mij voor de zekerheid door te sturen naar een hand chirurg (nummer vijf in het lijstje). Aan deze specialist hing natuurlijk wel een pittig prijskaartje, maar de afweging was óf doormodderen, óf weten wat er nou echt aan de hand was. Het werd optie twee.

Met goede hoop en ook wat zenuwen ging ik naar de man met het verlossende woord. Hij bekeek mijn hand, hij knikte peinzend en vroeg: ‘de cd met röntgenfoto’s?’ ‘Alstublieft meneer.’ Hij constateerde vervolgens: ‘er staan geen foto’s van de zijkant op.’ ‘Die hebben ze wel gemaakt!’ zei ik. ‘Nou, dan hebben ze die niet op de cd gezet bij de eerste hulp, bel maar als je ze wel hebt.’ Ik had een beetje dat gevoel van wanneer je bij monopoly in de gevangenis komt: ga terug naar start (en lever al uw geld in).

Bepakt en bezakt ging ik voorbereid op weg naar urenlang zitten wachten bij de eerste hulp. Ik legde mijn situatie eerst uit bij de balie en de jongeman was zo aardig even mijn file te bekijken. ‘Ja hoor, de foto’s zijn inderdaad gewoon gemaakt, hier heb je wat printjes.’ ‘Dat is dan mooi, want ze staan niet op de cd.’ De cd werd direct gecontroleerd en, verrassing, de foto’s stonden er wel gewoon op.

Zie hier het zijaanzicht

Zie hier het zijaanzicht

De deal was dat ik even tussendoor langs mocht komen bij de specialist als ik de foto’s had. Zo gezegd, zo gedaan. Over whatsapp spreken we af en een dag later loop ik zonder afspraak in het ziekenhuis achter de hand chirurg aan en kijken we samen in een of ander off-limits kantoor naar de geprinte foto’s. Geen fracturen, gewoon lekker blijven duwen en trekken, bij de fysio natuurlijk, dat wel. Ik zeg nog even dat ik het wel curieus vind dat hij de foto’s niet kon openen op zijn pc. Hij legt uit dat het waarschijnlijk komt doordat het systeem dat de eerste hulp gebruikt afwijkt van het zijne. ‘Is dat niet heel ernstig?’ ‘…siamo in Italia’. Goede verklaring, vind ik zelf.

De fysio ontving mij vanochtend in de privékliniek voor het voorgeschreven duw en trek werk. We hebben samen voor de gein naar de foto’s gezocht op de cd. Na lang zoeken kwamen ze eindelijk tevoorschijn. Ik vroeg of dit vaker voorkwam. ‘Helaas wel.’ Lekker dan, loop je met een levensbedreigende aandoening rond, wordt het niet ontdekt doordat anderen de foto’s toevallig niet kunnen vinden…

In de tussentijd ben ik blijkbaar een soort hobby project geworden van mijn fysiotherapeut. Het bezoek van vanochtend werd niet in rekening gebracht en ik mag nog drie keer langskomen voor vervolg afspraken. Allemaal zonder te betalen. Gewoon omdat hij dat graag doet. Net vroeg hij trouwens nog op whatsapp hoe het met mijn vinger ging. Ik vind het maar bijzonder. Het systeem mag dan rammelen aan alle kanten, maar aan menselijkheid ontbreekt het niet bij de Italiaanse dokters, neem dat maar van mij aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s