Werk als bijzaak

Mijn vriend heeft een baan, maar vindt er geen bal aan. Hij werkt desalniettemin al wel twee jaar bij het bedrijf en, als ik eerlijk ben, denk ik niet dat deze situatie binnenkort zal veranderen.  Ander werk vinden is op dit moment ook extreem moeilijk vanwege de crisis, maar de manier waarop hij zich inzet voor een eventuele nieuwe baan speelt volgens mij ook een grote rol. Hij zoekt wel hoor; op internet, in de krant en hij stuurt CVs rond. Hij hoort alleen nooit van iemand wat terug en dat is natuurlijk niet echt motiverend. Tijd voor een andere aanpak denk je dan. Nou, wat dan? Hij heeft geen flauw idee. Ik heb laatst uit een mix van wanhoop en medeleven een lijst gemaakt met manieren waarop hij op een alternatieve manier werk kon gaan zoeken. Hij vond het een aardig gebaar, maar er gebeurde verder niks. Johannes Calvijn zou er kromme tenen van krijgen.

Mijn Nederlandse vriendin in Florence had een tijdje geleden, na lang zoeken, eindelijk een baan gevonden. Ze was dolblij want het was een stimulerende functie en het werd ook nog eens goed betaald (een zeldzaam fenomeen in Italië). Nu bleek het uiteindelijk toch niet te zijn wat ze er van verwachtte en heeft ze na een maand besloten haar baan op te zeggen. Mijn vriend uitte laatst zijn bewondering voor haar dappere zet en vond dat hij dat eigenlijk ook maar gewoon moest doen; gewoon stoppen omdat hij niet tevreden is met zijn werk. Dat dit enkel bij woorden zal blijven kan ik je nu al verzekeren. Het is namelijk niet belangrijk genoeg. In Italië is je werk immers niet je leven. Je werkt hier om te leven en dat is een heel groot verschil.

Foto: Wikimedia Commons

Foto: Wikimedia Commons

Tijdens mijn lessen is één van mijn eerste vragen wat voor werk iemand doet. Negen op de tien keer volgt het antwoord: impiegato, werknemer. Ja, lekker duidelijk. Een werknemer? Waar dan? Wat doe je dan precies? Ze bedoelen dat ze een kantoorbaan hebben. Of dat een bank of een medische instelling betreft is niet zo belangrijk. Wat zeg je dan op een feestje als iemand je vraagt wat voor werk je doet? Impiegato. Soms zeg ik wel dat ik in een bank werk, maar dat ligt aan de avond. Ik heb op een feestje ook helemaal geen zin om het over het werk te hebben, daar is het toch geen feestje voor?

Ik heb inderdaad gemerkt dat als ik hier op z’n Hollands iemand geïnteresseerd naar zijn baan vraag en vooral zijn tevredenheidsgehalte daarin, ik vaak lichtelijk verbaasde gezichten zie. ‘Wat doet het er toe of ik mijn werk leuk vind,’ lijkt hun blik te zeggen, ‘het gaat er toch voornamelijk om dat ik überhaupt werk heb?’ Een interessant cultuurverschil.

De houding op het werk zelf is ook lichtelijk verschillend van onze Calvinistische benadering. Het beste wat je hier kunt overkomen is een baan voor het leven binnenslepen. Op het moment dat een dergelijk contract getekend wordt, gaat men vaak spontaan achterover leunen. Waarom zou je je best doen als je toch al gebakken zit? De vakbonden zijn hier zo sterk dat het praktisch onmogelijk is iemand te ontslaan. Gebakken zit je dan dus inderdaad. Of het uitdagend en stimulerend is, is een andere vraag.

Toen ik vanwege een treinstaking een kaartje voor de bus van een privéonderneming ging kopen, grapte ik dat ze nu zeker wel goede zaken deden. De jongen achter de toonbank zei gelaten dat het hem niks uitmaakte aangezien zijn loon er niet van omhoog of omlaag ging. Hij vond het eigenlijk wel lekkerder als de bussen leeg waren, dat scheelde hem weer werk.

Misschien moet ik ook maar wat meer achterover leunen en niet zo hard gaan zitten werken voor mijn vriend. Als hij het echt wilt, dan regelt hij het wel. En anders niet. Het is immers maar werk.

5 gedachtes over “Werk als bijzaak

  1. Hoi Sophie, grappig inderdaad dat verschil dat je hier in Italie werkt om te leven en het in NL eerder andersom is. Toen ik net in Italie kwam snapte ik die mentaliteit totaal niet en al helemaal niet die enorme drang naar een vast contract. Nu na een aantal jaren (en nog altijd geen vast contract – maar gelukkig wel een baan als impiegata ;)) snap ik het belang van een vast contract. Ik zou niets liever willen en dat de baan bij de klantenservice voor autodealers niet mijn droombaan was toen ik als orthopedagoog afstudeerde in NL doet er inmiddels helemaal niet meer toe. Ik werk hier inderdaad om te leven… Het zijn inderdaad enorme cultuurverschillen waar ik heel vaak niet blij van word, maar automatisch wel aan mee doe…. Oef emigreren gaat niet altijd over rozen 😉

    • Je hebt gelijk, maar het houdt het wel interessant! Ik heb er zelf gelukkig niet heel veel last van aangezien ik werk doe waar veel vraag naar is (Engels geven) en verder redelijk creatief ben met het creëren van “baantjes” die ik leuk vind en die ok betaald worden. Dat een gewone baan met alle voordelen en gemakken niet welkom is zeg ik niet, maar de vrijheid bevalt me ook wel. Maar ja, vrijheid is ook onzekerheid en dat maakt het voornamelijk onrustig af en toe. Ik houd aan de andere kant ook weer tijd over voor ideeën zoals een blog starten bijvoorbeeld, ook niet verkeerd ;). We zien wel wat de toekomst ons brengt!

      Leuk dat je je ervaring wilde delen!

      Liefs,

      Sophie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s